Hokjesdenken

De taal van muziek is Universeel. Wat bestaan er toch een hoop onderzoeken, filmpjes en foto’s die laten zien hoe mensen op muziek reageren. Baby’s die stoppen met huilen, ouderen die daar juist mee beginnen, de hersenen die een grotere ontwikkeling doormaken, de huid die reageert met kippenvel op het horen van een mooie melodie. Reacties die intuïtief tot ons komen. Dat een Cubaanse percussionist met een Zweedse zangeres muziek kan maken, zonder dat ze dezelfde taal spreken. Dat is magie. En toch maken ze ‘verschillende’ muziek.

Om al die ‘verschillende’ muziek te categoriseren, stoppen wij muziek graag in hokjes. Vaak bestaan er ook opleidingen en competities binnen die hokjes. En soms hebben we de neiging om neer, of juist op te kijken naar bepaalde hokjes. In wat voor muzikale wereld zouden wij leven als we meer en meer proberen die hokjes los te laten?

Bij het daadwerkelijke muziek maken, componeren, improviseren en arrangeren kun je een hoop winnen als je je laat inspireren door verschillende stijlen, vind ik. En daarin bestaat in mijn beleving geen goed of fout, geen beter of slechter. Daarin bestaat alleen ‘muziek’. En wellicht smaak. Maar ook smaak is gedeeltelijk gevormd door verwachtingen, ervaringen en oordelen.

Een van mijn leermeesters is Roger Treece. Hij creëerde de term ‘Blue Planet’. Zijn metafoor is als volgt; als je ver genoeg de ruimte in gaat, blenden alle kleuren van de aarde in één soort blauw. Het geel van de woestijn, het groen van de bossen, het wit van de bergtoppen – alles vervaagt en wordt een bepaalde kleur blauw. De kleur van de aarde. De kleur van muziek!

Leave a Comment

0